|
|
|
|
Februari 2007 Dat de ene voorjaarsvakantie de andere niet is bleek dit jaar wel. Verleden jaar was het koud, het sneeuwde en het was verre van voorjaar. Dit jaar was het geheel anders. De display van de auto, die de buitentemperatuur aangaf bleef oplopen. Op een gegeven moment stond hij op 16 graden. Op dat moment zijn we uitgestapt om te picknicken langs een snelstromende rivier, de welbekende rivier de Seine. Zij stroomde zo hard, omdat er veel water moest worden afgevoerd wat was gevormd door neerslag en smeltwater. Toen Lianda en ik bij Theursot aankwamen was alles dan ook flink drassig. Maar wel met een lekker lentezonnetje en die zou ook de volgende dagen niet meer verdwijnen. In de nachten vroor het licht en overdag kon je lekker buiten zitten. We waren het grootste gedeelte van de week met z'n tweetjes. Willem en Jacqueline zouden aan het eind van de week komen voor een lang weekend. Doordat we de vorige keer gipsplaten in de huiskamer tegen het plafond geschroefd hadden, kon ik nu de kamer gaan fix en finishen. En als je de hele ochtend had staan stuken, was het lekker om s'middags even wat anders te gaan doen. Dan gingen we naar buiten, struiken snoeien, de druiventakken opbinden, boompjes die op plekken opkwamen waar het niet mocht, afknippen en wat kleine reparaties uitvoeren. Doordat de grond niet bevroren was, konden ook de meegebrachte planten makkelijk de grond in. Op een middag dat Lianda in de tuin aan het snoeien was en ik in de serre bezig was, stond er ineens een hele groep verklede kinderen aan het hek. Het was de carnavals optocht van het dorp. De kinderen liepen met hun leerkrachten een dorpsronde en probeerden zakjes met koekjes te verkopen. Dus s'middags hadden wij bij de koffie carnavals koekjes. Bij een inspectieronde over het terrein ontdekte we dat er een boom omgewaaid en boven op de boerderij gevallen was. Het was wel niet zo'n grote boom maar wel zo groot, dat hij een deuk had gemaakt in het dak. Dat is niet zo leuk als er net nieuwe dakplaten opliggen. Ik ben daarna de kettingzaag gaan slijpen dan konden we hem tenminste meteen wegzagen als Willem zou arriveren. Het was de hele week plafonnetjes werk voor mij. De een stuken (huiskamer) de ander klaarmaken voor de gipsplaten (eetkamer) en in de serre een nieuw plafond van kunststofschroten gemaakt. Lianda was intussen aan het verven geslagen in de huiskamer waar de muren een mooie "zachtgroene" teint moesten krijgen, tenminste zo leek het op de pot. In de pot leek de verf wel erg geel en pas na toevoeging van extra pigment werd de kleur acceptabel. Nadat de muren in de verf en de lambrisering in de olie stond, kregen we wel een idee hoe het er uit gaat zien binnenkort. Vrijdagnacht arriveerde de fam Zuidgeest. Zij kwamen voor een lang weekend over. Willem was voor de laatste keer met zijn bus en het is mij nu een raadsel hoe hij de volgende keren zijn spullen moet meenemen. Uit de bus kwam naast de gebruikelijke hoeveelheid spullen ook onze Ayesha stappen. Haar Labello was op en aangezien je haar favoriete soort alleen maar in Frankrijk kopen kon, is ze met Willem meegereden naar Frankrijk en ging daarna een dag later met ons weer terug naar Nederland, maar met een voorraad Labello! Wat je al niet doen moet voor zachte lippen. Meteen de volgende morgen ben ik met Willem bomen gaan zagen. Eerst hebben we de boom die op het dak was geland weggezaagd. Daarna hebben we geconstateerd dat er op korte termijn veel meer bomen om moeten. Er staan er teveel gevaarlijk dichtbij de boerderij. We hebben alvast wat bomen die het meest dreigend stonden omgezaagd, de rest wordt in de meivakantie omgehaald. Dat levert in ieder geval een hoop stookhout op! De oude achteringang van het grote huis werd al jaren niet meer gebruikt en was inmiddels ook dichtgemestseld. Het pad erheen dat langs een rotswand liep was gedeeltelijke bedolven geraakt onder het puin, dat van de rotswand losliet. Daardoor werd het een natte hoek waar ook de muren van het huis last van hadden. Aangezien de parkeerplaats nog verharding nodig had, ben ik het puin gaan wegscheppen waardoor het paadje weer tevoorschijn kwam en de muren weer wat droger kunnen worden. De week was weer veel te snel voorbij, we wilde nog zoveel doen. Maar zondagochtend hebben we Wim en Jacqueline, Martijn en Jesse achtergelaten op Theursot, zodat zij nog wat konden stuken en verven in de boerderij en zijn wij weer op Nederland aan gegaan. |
|
|
|
|
|
|
April 2007 Voordat het tijd was om paaseieren te gaan zoeken ben ik eerst een weekje gaan klussen in de Morvan. De lente begon daar met horten en stoten, warm en koud wisselde elkaar nog vrolijk af. De natuur was nog minder ver in zijn ontwikkeling dan in Nederland. Toen ik aankwam was onze buurman van zijn beekje, dat door zijn tuin loopt, de oevers aan het repareren. Het scheen zo hard geregend te hebben dat deze oevers waren weggespoeld. Hij was op zijn manier (en dat is zeer netjes en secuur) de boel aan het herstellen met grote rotsblokken en grond. Ook in onze slaapkamer was het te zien dat het flink geregend had, want ons onvindbare gaatje in het dak had ook weer gelekt en dat was minder prettig. Deze week had ik twee hoofdklussen: ten eerste de spoelkeuken leegruimen en stuken en ten tweede het plafond in de serre afmaken. Verder naar gelang van het weer, buiten werken. De spoelkeuken was een vochtige ruimte waar vroeger de groente werd gespoeld en waar bewaarkasten stonden. Nu stond de wasmachine er en werd er de vaat gewassen. Ik had al eerder een scheidingswand weggehaald daar, om er wat "lucht"in te brengen. Vrij snel had ik de ruimte leeg en de voorraadkast uit elkaar gehaald. Daarna konden de muren gestuukt worden. De voorraadkast kon, toen de muren weer wat droog waren, weer in elkaar gezet worden. Alleen moest hij wat vergroot worden, omdat later de wasmachine en de droger erin moeten komen staan. Enkele stukken van de kast, die behoorlijk door de houtworm waren aangevreten, moesten vervangen worden. Toen de kast weer in elkaar stond, ging hij flink in het anti-houtwormspul. En nu maar hopen dat de beestjes dood zijn, zodat we de kast weer jaren kunnen gebruiken. Het serre plafond ging ook goed, het was alleen meer bewerkelijk. Eerst moest ik het glas uit de gevel halen, dan het ijzer verven (de achterkant kan je alleen verven als het glas er uit is), het ijzer laten drogen, het nieuwe glas erin zetten en daarna de schroten op maat zagen en vastschroeven. Omdat het lekker weer was kon ik ook buiten het nodige doen. Een heel stuk gras gemaaid, want dat begon hier en daar al weer behoorlijk lang te worden. De oude achter ingang verder uitgegraven. Deze bleek eigenlijk weer zo leuk te worden dat ik er hard over denk om de oude achteringang die ik eerst dichtgemetseld had weer open te maken en de oude deur er weer in te maken. Over werkvoorziening gesproken! De toekomstige parkeerplaats lag vol met bergen stenen. Deze heb ik kapot geslagen en uitgespreid. Zo kan er een stevige ondergrond ontstaan, waar later grind overheen kan. Deze week moesten er ook wat praktische zaken geregeld worden. Ik heb een bezoek aan de notaris gebracht omdat ik hem gevraagd had te helpen met het invullen van een stapel belastingpapieren. Wij moesten van de Franse belastingdienst aantonen dat we geen kamers verhuurd hadden op Theursot! We kunnen er net aan een beetje bivakkeren, laat staan dat we kamers kunnen verhuren. Toen de notaris drie van de tien velletjes had ingevuld en telkens hetzelfde moest invullen, werd het hem ook te gortig. Om zo vaak te moeten invullen dat je geen huur hebt ontvangen dat vond hij onzin, dus hij heeft een brief geschreven en meegestuurd met de ingevulde papieren. Ik hoop maar dat een officieel stuk van een notaris daar voldoende indruk maakt. We wachten het maar af. Ook kregen we eindelijk de prijsopgave binnen voor een c.v. installatie en hebben we voor de derde keer een bouwvergunning ingediend, omdat het dak van het koetshuis vervangen moet worden en wat aanpassingennodig heeft. Nadat twee keer de papieren zijn teruggekomen zullen we maar denken: drie maal is scheepsrecht! Toen werd het tijd om paaseieren te gaan eten in Nederland. |
|
|
|
|
|
|
Mei 2007 De Mei vakantie werd gevierd onder zomerse omstandigheden. Op de heenreis liep de temperatuur al op tot 26 graden. Ik was met Jos en Marjolein en de meiden meegereden voor een paar weekjes Theursot. Onder beluistering van Sjakie en de chocolade fabriek en na een toeristische rondrit in Parijs, arriveerden we op een zonnig Theursot. Het zou bijna twee weken heerlijk weer blijven, waarin zelfs al een paar bezoekjes aan enkele zwemmeertjes werd gewaagd. Nu was de beek bij de buurman bijna drooggevallen, terwijl de vorige keer de beek bijna buiten zijn oevers was getreden. Het gras was door de combinatie van regen en warmte lekker hoog, dus kon er flink worden gemaaid. Nadat er een stukje terrein kort gemaaid was werd als eerste de trampo opgezet, zodat de dames konden springen. Daarna konden de gereedschapskisten worden gepakt en konden we aan de klussen beginnen. Ondertussen hebben we wel Shanna's verjaardag gevierd met ontbijt op bed en taart met kaarsjes. De vorige keer had ik al geschreven, dat ik vermoedelijk de achteringang van het huis weer ging herstellen. Het plan zat inmiddels zo in mijn hoofd, dat het maar direct uitgevoerd moest worden. De muur die ik er twee jaar geleden ingezet had werd eruit geslagen en ook de oude muur die ervoor stond moest eraan geloven. Het laatste stuk hiervan was van keihard beton en moest er stukje voor stukje afgedrild worden. Toen was de oude deuropening er weer en nadat ik een deurpost had gemaakt, de deurhengsels weer vastgelast had en de gerestaureerde deur teruggehangen had, begon het weer op de oude achteringang te lijken. De volgende dagen ging alles een paar keer in de verf, werd een drempeltje gemetseld en de kieren afgesmeerd. Dat was klus een. Het volgende wat moest gebeuren, was de keuken ontruimen en een tijdelijke keuken inrichten in de spoelkeuken. Deze zomer gaat de nieuwe keuken erin gebouwd worden, dus eerst moesten alle leidingen en spullen die we niet meer zouden gebruiken eruit gesloopt worden. Daarna kon de boel gestuukt worden en de tegels schoongeschrobd en in vele lagen was gezet worden. In het koetshuis werd het salet betegeld, met grote en kleine tegels. Om die kleine tegeltjes goed te kunnen leggen moest je wel beroepspuzzelstukjeslegger zijn. Het resultaat mocht er zijn en als beloning voor de gedane arbeid gingen Jos en Marjolein een middagje wandelen met Lex en Marianne, die een lang weekend in chateau Savilly logeerden. In de tuin naast het koetshuis stonden iets teveel grote bomen, dus moesten er een paar weg. De eerste twee bomen stonden vlak naast de telefoondraad die van de weg naar ons huis loopt. De bomen laten vallen was geen optie, dan zaten we daarna zeker zonder telefoon. Dus de bomen moesten tak voor tak ontmanteld worden. Ik ging d.m.v. een enorme hoge ladder de boom in en zaagde de takken af die aan touwen gebonden waren, zodat Jos ze langzaam naar beneden kon laten zakken. Toen alleen de stammen er nog stonden werden die ook meter voor meter afgezaagd. Het was een zorgvuldig karwei, waarbij zowel de ladder als ik goed gezekerd waren om vallen te voorkomen. Later in de week hebben we achter de boerderij ook nog een paar bomen ontmanteld. Op vrijdag arriveerde Lianda die enthousiast haar auto vol pootgoed (hoezo droogte) bij zich had. Ze zou gevolgd worden door Willem en Jacqueline, maar die vertrokken pas s'avonds en arriveerden de volgende morgen vroeg, met een grote aanhanger vol ruitjes voor de oranjerie. Die hij opgehaald bij J.O. (Theo bedankt!) en achter de auto naar Theursot gesleept had. Deze keer dus geen bus waar van alles uitkwam, maar een aanhanger waar enorm veel oplag. Dankzij de enorme trekkracht van onze auto konden we de aanhanger de heuvel oprijden, naar de oranjerie toe en daar de boel lossen. Nu nog wachten op een paar aardige beglazers die de boel dicht willen leggen. Na een paar uurtjes slapen liep Willem alweer door de boerderij te rennen, want er moest veel gedaan worden deze week. Een verbreding van de deur tussen de voor en achterkamer en in de achterkamer moesten het plafond en enkele zware eiken binten weggehaald worden (volgens het vide- model). Dat waren zware klussen die met veel mankracht, luchthamer, takel, kettingzaag en breekijzer uitgevoerd werd. Gelukkig bleef de boerderij na de ingreep overeind staan en won de kamer enorm aan ruimte en licht. Omdat we toch met zware en vieze klussen bezig waren, ging ik in de kelder onder de serre, waar later de nieuwe verwarmingsketel moet komen, de oude ketel en pijpen er alvast uitslopen. De pijpen eruit was niet zo'n probleem, de oude ketel zelf was onwerkbaar zwaar. In tweeën slijpen lukte niet. Toen hebben we het kreng maar geparkeerd in de hoek van de kelder. Het was echt het weekje van de krachtsport; bomen zagen, muren slechten, binten tillen, ketels verplaatsen, oud ijzer wegbrengen en een oude kast van 2 bij 3 meter van de hangar naar het koetshuis verplaatsen. Marjolein wilde hem gaan opknappen en hergebruiken. Voorzichtig hebben we hem op de aanhanger gelegd, naar het koetshuis gereden en er daar weer voorzichtig afgehaald en schuin neergezet, zodat hij kan worden schoongemaakt en opgeknapt. Jos was in het koetshuis bezig met de afvoer aanleggen en kwam er ook achter dat pvc lijm erg snel droogt. De volgende poging ging goed en er ligt nu een heuse afvoer vanaf de eerste etage de kelder in. Verder werd er nog een muurtje verwijderd en een bint omgelegd, waar het trapgat komen moet. Ook de aanvraag voor bouwvergunning heeft dankzij de hulp van de burgemeester weer een nieuw hoofdstuk gekregen, wij kunnen alleen maar zeggen ; "er wordt aan gewerkt". Zo was iedereen weer lekker in de weer geweest en toen er uiteindelijk ook nog een paar verfrissende buien vielen, konden we met een gerust hart de net gepote plantjes achterlaten tot de pinksteren. |
|
|
|
|
|
|
Pinksteren 2007 Het Pinksterweekend zou gebruikt worden om de keuken en bijbehorende spullen naar Frankrijk te brengen. De laatste maanden werden dan ook benut om alles bijeen te brengen en om een vrachtauto te huren. We dachten alles tot in detail geregeld te hebben. Maar sommige dingen laten zich niet regelen en nemen de tijd in eigen hand. Zo werd mijn vader, die verleden jaar zelf nog in Theursot op bezoek was geweest ziek en is na een kort ziekbed overleden. En dus werd het de week voor Pinksteren zeer druk, met alles regelen en verzorgen rondom de begrafenis. In het Pinksterweekend zijn we, nog behoorlijk onder indruk van de hele toestand, met het transport van de spullen begonnen . Alles was inmiddels geleverd en ons schuurtje en huis puilde uit. Uiteindelijk zijn Lianda en ik zaterdag middag, nadat we alles ingeladen hadden in de gehuurde vrachtauto, naar Frankrijk vertrokken. Wim en Jacqueline achterna die eerder die dag al met een bus vol materiaal waren vertrokken. Na een voorspoedige reis, met af en toe een enorme onweersbui, kwamen we op Theursot aan toen de zon net was onder gegaan. We werden welkom geheten met een lekker koud biertje en een glaasje wijn en daarna zijn we snel in bed gedoken. De volgende dag, na het ontbijt in de serre met zijn viertjes, hebben Willem en ik de bus en vrachtauto gelost. Daar waren we het grootste gedeelte van de dag mee zoet, want we hebben meteen alle pakbonnen gecontroleerd of we alles wel geleverd gekregen hadden . s’Middags heb ik nog wel een stuk gras gemaaid. Het was dan wel pinksterzondag, maar we zouden er enkel een paar dagen zijn en dus kon niet alles gemaaid worden. We moesten zoveel mogelijk proberen te maaien. Willem en Jacqueline bleven korter dan ons en beperkte zich dan ook tot wat ornamenten op de schouw plakken en wat rommelen in de boerderij. De volgende dag gingen ze alweer terug naar Nederland, maar ze hadden voldoende materiaal gebracht, om in de zomervakantie vooruit te kunnen. Het is alleen de vraag of er genoeg stroom naar de boerderij gebracht kan worden met het grondkabeltje dat Willem bij zich had. Wij bleven nog twee dagen, zodat we nog het een en ander konden doen. Zoals het opzetten van wat kastjes in de keuken om alvast een idee te krijgen over hoe het er uitzal gaan zien. En een paar dingen verven in de kleur die we gekozen hadden voor de keuken. Het bleek gelukkig een mooi passende kleur te zijn. Een oude mededelingen bord, dat aan het gemeentehuis gehangen heeft, stond al jaren werkeloos onder de hangar. Hij was afsluitbaar met een paar deurtjes en Lianda kreeg het idee om er een kastje voor glazen van te maken. Dus hebben we het kastje een “total-makeover” gegeven. Het uiteindelijke resultaat is dus ook een kastje voor glazen in de nieuwe kleuren van de keuken. Verder hebben we een gipsen rozet uitgeprobeerd voor het plafond in de eetkamer en de schouw in de huiskamer afgewerkt met sierlatjes. Toen waren ook onze dagen op en reden we met een lege vrachtauto terug naar Nederland. |
|
|
|
|
|
|
Juni 2007 Deze keer leerde ik in een week tijd alles over het wel en wee van een nijver beestje n.l. de bij. Toen ik aankwam en de voordeur had geopend en naar binnenging, rook ik een raar luchtje in huis. Het leek een beetje op een muizenlucht, maar het was toch weer anders. Ik ben meteen mijn neus achterna gegaan om te kijken waar de lucht vandaan kwam. In de bibliotheek aangekomen zag ik een massa beestjes op de grond liggen en er zoemde het een en ander rond. Voorzichtig keek ik rond en was beducht op wespen. Maar het bleken bijen te zijn. Duizenden dode bijen en enkele levende. In de salon lagen er mogelijk nog meer en al gauw bleek het dat ze uit de schouw van de salon kwamen. Waarschijnlijk zat er een nest in de schoorsteen en bij het verlaten van het nest vlogen sommige bijen de verkeerde kant op en kwamen in huis uit in plaats van buiten. En binnen was geen eten en ze gingen dan ook snel dood. De vraag was toen wat te doen? Ik ben naar mijn overbuurman gegaan om te vragen of hij geen imker wist die mij kon helpen. Zijn vrouw heeft er toen verschillende opgebeld en binnen een halfuur stond er een imker uit het dorp op de stoep. Hij kon niet veel uitrichten zei hij, want hij kon niet in de schoorsteen komen om de koningin te pakken. Hij adviseerde me ze eruit te pesten met zwavel tabletten. Dat lukte maar gedeeltelijk, want als het tablet op was gingen ze weer terug de schoorsteen in. Toen ben ik de bijen op advies van de buurman gaan uitroken met nat hout en gras. Door de enorme rook ontwikkeling vluchtte de bijen de schoorsteen uit maar gingen daarna als een plakkaat om de rand van de schoorsteen zitten. Na bijna twee dagen roken gaf de koningin het op en vloog weg met de hele bijen bende erachteraan. De koningin dook een boom in en binnen de kortste keren hing er een klomp van 30 bij 40 cm bijen aan een tak van de boom. Daar hebben ze nog twee dagen gehangen en zijn toen echt vertrokken. Tijdens het stoken in de schoorsteen kwam de honing al naar beneden druipen. En nadat de bijen wegwaren heb ik de schoorsteen geveegd om de laatste resten nest eruit te krijgen. Dat was een sensationeel begin van de werkweek. Ik ging eigenlijk alvast wat voorwerk doen om de keuken te kunnen plaatsen in de zomervakantie en dit is tot op zekere hoogte (meer dikte) gelukt. Alleen een doorboring van de muur van de kruipruimte onder de keuken naar de kelder is nog niet gelukt omdat de muur dikker was dan mijn boren lang. Dus daar moet nog een langere boor voor gezocht worden. De achterdeur die ik in mei teruggeplaatst had werd als het regende wel erg nat en dat is niet bevorderlijk voor de levensduur. Daarom heb ik erboven een afdak gelast en met glas bedekt, zodat de deur niet meer nat wordt met regen. En dat is ook meteen goed uitgetest, want het regende behoorlijk. Het was eigenlijk al een maand niet meer echt een dag droog geweest en alles was dan ook drijfnat. Het gras groeide als kool, maar was bijna niet te maaien door alle regen. In april stond alles te verdrogen en nu wilde het maar niet droog worden. Ik was van plan ook nog wat luiken verven, maar daar kwam niet veel van. Ik heb veel binnen geverfd. De muren en het ijzerwerk van de binnentrap hebben een lik verf gehad en de kapotte ruiten zijn vervangen. Ik heb tijdens het werken daar regelmatig terug moeten denken aan de eerste keer dat we deze ruimte bekeken. Donker vies, nat, trap ingestort. Er is wel heel veel veranderd gelukkig en dat geeft toch wel voldoening. Autun was helemaal in de ban van de tour de france, overal aanplak biljetten, strooifolders en ander spul. Jammer dat ik er niet ben als ze aankomen, omdat het een enorme happening is, dat weet ik nog van de vorige keer dat de tour Autun aandeed. Tot onze grote vreugde zat er een brief in de bus dat de bouwvergunning voor het koetshuis eindelijk ingeschreven staat in het register. Nu nog enkele maandjes geduld en dan mag er worden begonnen met het dak van het koetshuis. Als de aannemer het nog maar weet. Ik ben nog naar Colonge gereden voor de laatste roddels. Colonge was toen wij er woonden een hameau een gehucht, maar er wordt flink gebouwd en ze gaan straks een petit village worden als ze zo door gaan. Het is niet te vergelijken met de vinex wijken hier maar toch, sommige inwoners vinden het helemaal niets. Elke dag probeerde ik een stuk te maaien, maar door de talrijke regenbuien kreeg ik niet het hele terrein af en bleef er een stuk zitten voor de zomervakantie. Na in de huiskamer gipsen plafondrozetten te hebben opgebracht en een sierrand langs de rand van het plafond, moest ik weer op huis aan voor allerlei festiviteiten en mijn moeder bezoeken die in het ziekenhuis lag. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| De huiskamervloer in de olie
| |
|
|
|
Zomervakantie 2007 Daar sta je dan, met een dikke trui aan het zwembad op te zetten. We hadden een grote waterzak gekocht om ons, tijdens de hete dagen lekker te kunnen afkoelen. Maar de afkoeling kwam er al genoeg, door de regen en de niet al te hoge temperaturen de eerste dagen. Lianda en ik waren de eerste weken samen op Theursot en dat was wel handig. We konden nu wat dingen aanpakken, zoals de gang, waar normaal altijd druk verkeer is, maar nu rustig geverfd kon worden. De grootste klus deze zomer zou het installeren van keuken worden. Voordat de kastjes in elkaar gezet konden worden, waren er eerst de voorbereidingen. Bijvoorbeeld door de enorm dikke muren heen gaten boren voor de leidingen en afvoeren. De muren en het plafond werden geverfd, de vloer geschrobd. Ook moesten alle frontjes en plankjes van de keuken in de goede kleur geverfd worden. s'Middags werkten we meestal buiten, want door de regen en temperatuur groeide alles als kool. Het gras zag je groeien en de bramen deden vanuit verschillende hoeken een poging terrein te veroveren. Na een paar dagen werd het lekker weer en konden we ons in het zwembad laten zakken voor wat verkoeling. De tweede week gingen we hard door op de benedenverdieping, het plafond van de eetkamer en de gang kregen een kleurtje en Lianda zette de serre bij het terras in de ijzerverf. De huiskamer richtten we een beetje leuk in, want ondanks dat de vloer nog geschuurd moet worden, willen we toch een ruimte hebben waar we kunnen eten en even lekker onderuit kunnen zitten. En toen kon ook eindelijk de bouwsteiger het huis uit. De plafonds waren af, de muren gestuukt en geverfd en de sierlijsten bevestigd. Het gaf meteen veel meer ruimte nu de steiger weg was. In de keuken ondertussen was het breekwerk klaar en kon de opbouw beginnen. Eerst de kap van de schouw dan de cuisinière en dan waren de kastjes aan de beurt. Het was allemaal pas en meet werk en ook in de details ging veel tijd zitten. Aan het eind van de week kwamen Willem en Jacqueline met de jongens aan, die Theursot even als tussenstop hadden. Enkele dagen later zouden ze door trekken naar Lourdes, om te bidden dat Willem een steile berg zou kunnen beklimmen met de racefiets. Met goede raad en een bemoedigende training in de Haut Folin vertrokken ze naar de Pyreneeën. en na een goed gebed en een bidon "Lourdes-water" had Willem, zonder een voet aan de grond te hebben gezet de Tourmalet beklommen. Aan het eind van die week kwam hij dan ook voldaan terug om in de boerderij aan het werk te gaan. Een dag na Willem kwam Jos aan met een auto vol meiden, want Ayesha was ook met hun meegereden. Een aanhanger vol spullen was meegekomen. De komende weken zou de keuken van het koetshuis worden aangepakt. Eerst de schouw betegelen, dan 1000 vloertegels schoonmaken en opnieuw de vloer leggen. Gauw gezegd, maar het was het was een heel werk. Ze kregen nog wel een dag hulp van Daan en Mieke, die langskwamen en een paar dagen in de buurt kampeerden. In de stromende regen heeft Daan bijna de hele dag lopen maaien met allerlei maaimachines. Ook onze "vaste" bezoekers: Anja en Henk en Jan en Ineke kwamen weer even kijken hoe het ermee stond. Ze waren vol lof over wat er in de twee jaar weer gebeurd was. Het weer stond intussen op standje herfst: het regende en was koud. Het zwembad bleef afgedekt en de kachel snorde s'avonds behaaglijk. Gelukkig werd het weer beter en toen Alfons en Kris met de kinderen uit Nederland arriveerden voor een bezoekje, kon het zwembad weer open en werd er gezwommen. Veerle en Lune waren direct dikke maatjes en gingen meteen samen spelen. Alfons en Kris sliepen in een nagelnieuwe gite bij de overburen. Ayesha zette de puntjes op de i in haar toch al zo mooie kamer en voelt zich er helemaal thuis. Alleen houd een loir (relmuis) haar uit haar slaap en kwam ze mij uit bed halen om de boel weer rustig te krijgen. Omdat er eindelijk een bouwvergunning is voor het koetshuis, na een soapachtige aanvraagperiode, kwam ook de aannemer nog even langs om wat dingen door te praten. We kregen ook nog een briefje en een advies welke ambtenaar we moesten hebben voor de verdere procedure, zonder dat we weer tegen allerlei problemen aanliepen. De aannemer mr. Gaunet was ook een van de eersten die met ons Theursot had bekenen om de bouwkundiges staat in te schatten. Hij had toen gezegd dat de basis goed was, maar dat we veel tijd en moed nodig hadden om de boel op te knappen. Nu liep hij goedkeurend door het huis en het koetshuis heen. Hij vond ons erg moedig en dat we erg goed bezig waren. Toch leuk om te horen. Op de avond voor onze mini vakantie (even een paar dagen niets doen) naar Villa des Prés werden we overvallen door een mini- tornado. We wilden net gaan eten toen er een enorm donkere lucht naderde. We namen de borden op de knie om onder het afdak verder te eten, terwijl de lucht groen en geel kleurde. Maar toen het noodweer losbarstte zijn we met zijn allen naar binnen gevlucht om de ramen en luiken dicht te doen, want het regende horizontaal en met enorme kracht en met hagel en stormwind. Het was kort en hevig, hier en daar kwam er water naar binnen en moest er gedweild worden. De volgende dag zagen we pas echt de schade. De eerste schrik was dat de auto's onder afgebroken takken waren bedolven. Gelukkig zonder schade. Een amerikaanse notenboom, die al eerder wat takken was kwijtgeraakt dit jaar, was bijna helemaal geveld en ook verder op het terrein afgerukte takken en omgevallen bomen. Maar dat was niets vergeleken bij een dorpje verderop in Sous-Beauvray. Daar lagen de daken van huizen, bomen ontworteld, zo dat zelfs de franse t.v. er aan het filmen was. We hadden nog geluk gehad, want het had behoorlijk gespookt in de regio. We hielden aan het noodweer een logé over. Een jonge duif (die de toepasselijke naam Storm kreeg) was uit het nest gevallen en kon nog niet vliegen. Na een liefdevolle verzorging van de kinderen, die zelf een hok voor hem hadden gemaakt, kon de duif na twee weken op eigen kracht wegvliegen om zijn soortgenoten weer op te zoeken. Al dat geklus eist soms ook zijn tol. De een krijgt last van zijn rug, de ander een zomergriep en de volgende raakt in een dalletje, als zijn parketschuurmachine zoveel stof doet opwaaien, dat het stof tot diep in de porien en de rest van het huis doordringt. Kortom: in het koetshuis werd er gestuukt (Jos heeft inmiddels zijn stuukbrevet gehaald), kasten geverfd, ongeveer 1000 vloertegels schoongeschrobd, een vloer geëgaliseerd en daarna opnieuw betegeld. In de boerderij werd er gemetseld,geverfd, betegeld, een vloer gestort en een muur gevoegd en gepoetst. In het grote huis een keuken geplaatst, vloeren geschuurd en geolied en nog wat andere verfklusjes gedaan. In de laatste week kwam onze franse oud-buurvrouw Monique nog even langs met een vriendin. Dat doet ze regelmatig, om de vooruitgang scherp in de gaten te houden. En dat doet ze goed, want ze zag meteen dat de zadelkast in het koetshuis was verplaatst. Toen werd het weer tijd om het zwembad leeg te laten lopen en het gereedschap op te bergen tot de volgende keer. Jos en Marjolein bleven nog een paar dagen om de vloer in hun keuken af te tegelen, maar daarna kwam er toch een eind aan de zomerklusweken. |
|
|
|
|
|
|
September 2007 Terwijl de appels, peren, hazelnoten, walnoten, eiken en beukennootjes en de kastanjes langzamerhand besloten dat ze lang genoeg aan de boom gehangen hadden, weet ik het zeker: de herfst is in aantocht. Aan de temperatuur zou je het niet zeggen, het was heerlijk zomerweer toen ik op Theursot arriveerde. En dat werkt natuurlijk een stuk prettiger. De zonsopgangen waren soms adembenemend mooi, met een zon die langzaam boven de laaghangende mist tevoorschijn kwam en dan de mist oploste zodat er een strakblauwe lucht overbleef. Wat ik echt af wilde krijgen deze week was de stookkelder. De vorige keer hadden we al geprobeerd de oude verwarmingsketel (van gietijzer) uit de kelder te hijsen, maar door zijn enorme gewicht is dat niet gelukt. We hebben de ketel maar in een hoekje gezet voor als we nog een keer spinazie zouden eten. De kelder moest leeg en er lag nog een voorraadje kolen en hout en andere troep in. De ketel had in een soort bassin gestaan wat nu halfvol met water en modder stond. Het bassin moest gedempt worden en dat kon mooi met een oud muurtje wat de kelder in tweeen deelde en een gedeelte van de kolenvoorraad. Toen de kuil bijna vol lag heb ik er cement overheen gegooid en de kuil netjes afgestreken. Een klein putje heb ik wel overgehouden om eventueel overtollig water op te vangen. Het hout wat er lag was zo verteerd dat het bijna verpulverde als je het aanraakte. Uiteindelijk werd de kelder helemaal schoon en daarna heb ik de muur in de witte verf gezet, waardoor de ruimte een heel stuk lichter werd. In de kelder zaten een paar openingen naar buiten toe, waar ik raampjes voor heb gelast, om in de winter de kans op bevriezing van de leidingen zo klein mogelijk te maken Als het te warm wordt kan ik wel een luchtje zetten. Na nog wat leidingen te hebben weggeslepen en alvast wat doorgangen naar het huis te hebben opengemaakt, kon de deur van de kelder dicht tot eind oktober, als we aan de c.v. installatie gaan beginnen. Doordat het zulk lekker weer was kon ik de laatste houten luiken van het huis verven, zodat na 4 jaar alle houten luiken een verfbeurt hebben gehad. En over een paar jaar gaan we gewoon weer van voor af aan beginnen met de volgende ronde denk ik. Aan het groen was ook volop werk: het gras maaien, struiken snoeien en hier en daar wat oogsten zoals stoofpeertjes en walnoten en nog de nodige plantjes poten. Om je heen kon je merken dat de mensen bezig waren met de komende winter. Her en der hoorde je de kettingzagen ronken om de winter voorraad hout klein te maken. Binnen heb ik de huiskamervloer nog een paar lagen olie gegeven en in de keuken nog wat aan de afwerking gedaan. De laatste avond onweerde het, tenminste je hoorde het rommelen, maar je zag geen flitsen. De volgende ochtend toen ik naar huis reed kwam ik achter de oorzaak van het rommelen. In de loop van de nacht hadden zich ruim honderd motorrijders verzameld bij het plaatslijke hotel voor een motor treffen. Die zouden die dag de Morvan onveilig maken denk ik, maar ik heb dat niet meer meegemaakt, omdat ik alweer richting Nederland was. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Hier worden harde noten gekraakt
| |
|
|
|
Herfst 2007 In de herfstvakantie kan het weer zich van heel verschillende kanten laten zien. Het kan het zoals b.v. verleden jaar nog heerlijk nazomer zijn en het kan regenen en waaien. Dit jaar leek het wel of de winter al begonnen was. In de nacht ging de temperatuur regelmatig onder nul en overdag was het vaak helder met een zonnetje, wat de temperatuur weer een beetje opstuwde. Lianda en ik waren op vrijdagmiddag al gaan rijden, om na een bezoek aan de supermarche, in het donker te arriveren op Theursot. Nadat de stroom was ingeschakeld, de spullen uitgepakt waren en we een hapje gegeten hadden, doken we vermoeid onder de wol. We zouden onder andere tijdens deze vakantie onze huiskamer inrichten en dat was erg spannend. Na zoveel tijd van schoonmaken en opbouwen wilde we het eindresultaat wel eens zien. Alle spullen die we in de loop van de tijd verzameld hadden, konden eindelijk op hun plaats. Lampen en schilderijen moesten worden opgehangen. Ook de servieskast ging aan de muur en begon daardoor aan zijn "derde" leven, in het eetgedeelte van de huiskamer. We waren erg tevreden over het resultaat en zaten s 'avonds dan ook voldaan op de bank voor de kachel. Eigenlijk zouden we deze week ook al werklui over de vloer krijgen voor de c.v., maar er werd afgebeld wegens een sterfgeval in de familie. Afgesproken werd wat later te gaan beginnen . We hadden gelukkig niet veel haast met de aanleg van de c.v., want het ging echt op zijn Frans. Zaterdag in de loop van de middag kwamen Jos en Marjolein en de meiden aan. Ze waren amper de auto uit, of ze waren al de vloer in het koetshuis aan het lakken. De vloer die uit meestal poreuze tegels bestond, moest eerst 6 keer in de lak voordat er gevoegd kon worden. En voegen wilden ze ook nog doen deze vakantie. Er moest dus een strak lakschema gevolgd worden, om dat te bereiken. Alleen het weer werkte niet zo mee. Ze hadden de "pech"dat ze elke ochtend uit moesten slapen, omdat het in de morgen te koud was om te lakken. Daarentegen moesten ze s'avonds nog vaak even door, om het af te krijgen. Aan het eind van de week kon er gevoegd worden. Niet alles, maar wel genoeg om aan de inrichting van de woonkeuken te beginnen. En zeker genoeg om hem in te wijden met een glas champagne! ! Op de bovenverdieping van de woonkeuken bracht Jos een werkvloer aan, om de werklui die het dak moeten gaan vervangen goede steun te geven voor hun ladders. Omdat het s'middags wel lekker weer was, waren we ook buiten te vinden. Lianda en de kinderen verzamelden een enorme walnoten en kastanje oogst en ook een flinke hoeveelheid stoofpeertjes. Deze werden in de keuken weer verwerkt in taarten en toetjes. Dit jaar was de oogst opmerkelijk groot. Zelf heb in een stapel hout die voor de hangar lag tot kachelgrote stukken gezaagd en een flink vuur gemaakt van verzameld snoeihout en verpakkingsmatriaal. Jammer dat je de warmte hiervan niet kon opslaan voor de winter. We zijn ook nog naar Nuits geweest om Monique op te zoeken. Op de weg terug zijn we bij een landgenoot, die in Epinac een oude watermolen aan het opknappen was, een radiator op gaan halen. De oud-buurtjes uit Colonge zijn een avond op visite geweest om een glaasje te drinken, wat zelf gemaakte taarten te proeven en de vooruitgang te bekijken van de verbouwing. Op een middag stonden er twee racefietsen tegen het hek en even later kwamen Lex en Sjaak (twee Westlandse Morvan bewoners) uit het koetshuis wandelen. Ze waren op zoek naar Willem. Maar die was in Nederland gebleven, omdat hij zich niet fit genoeg voelde. Nadat Lex en Sjaak een glaasje "doping" hadden gehad gingen ze vol goede moed verder met hun fietstocht. Wel een beetje twijfelend, of ze niet een taxi zouden bellen. Jos en Marjolein hadden hen enkele dagen later opgezocht: ze waren toch heelhuids thuisgekomen. Onze franse buurjongetjes kwamen vragen of ze met Shanna en Romee mochten spelen. Omdat de conversatie nogal stokte, werd er een alternatief gevonden. Er werd oorlogje gespeeld want pang pang klinkt in alle talen hetzelfde. Ik had deze week nog een klusje waar ik tegenop zag. De vloer in de bibliotheek was voor een klein gedeelte verzakt. Dat kon twee dingen betekenen: of de draagbalken eronder waren verrot of het hele stuk parket was niet best meer. Met kloppend hart haalde ik de stukken parket weg. Gelukkig viel het mee, de draagbintjes waren inderdaad verrot en een paar parket plankjes moesten ingeboet worden. Op de laatste dag, terwijl er nog vloer en een schoorsteen ingevoegd werden, hebben we nog een lekkere herfst- wandeling gemaakt, waarin we een nog onbekend meertje ontdekten. Toen was de week weer voorbij en met een temperatuur van net boven nul was reden we terug naar de Pays Bas. |
|
|
|
|
|
|
Een van de grotere renovatie projecten zou het aanleggen van de centrale verwarming zijn. Ooit in het begin van de 20e eeuw was er een c.v. aangelegd. Dat was voor die tijd al wel bijzonder een huis met een c.v.. De c.v. draaide op kolen en verwarmde met stoom de dikke gietijzeren radiatoren. De grote ketel stond in de kelder onder de serre. Nu moesten de leidingen en de ketel vervangen worden en een olie opslag gemaakt worden, om het huis weer met c.v. te kunnen verwarmen. Tot nu toe deden we dat met hout- en elektrische kachels. maar dat was niet voldoende voor het hele huis. Ik wilde er graag bij zijn als de verwarming zou worden aangelegd. Voor aanwijzingen en eventuele problemen, die dan direct opgelost konden worden, zonder moeilijke telefoon gesprekken. En omdat alles toch in het teken van verwarmingen stond deze keer had ik ook voor het koetshuis verwarming bij me, in de vorm van een zware gietijzeren houtkachel. Gelukkig had ik inmiddels wat ervaring met het uitladen van zo'n gevaarte in mijn eentje. Dus al snel had ik de kachel op zijn plek staan. Het had wel twee jaar geduurd, voordat we de prijsopgave en daarna de monteurs in huis hadden. We hadden wel niet zoveel haast, maar op een gegeven moment wil je wel dat er iets gebeurd. Uiteindelijk stonden de mannen dan voor de deur. Ze waren aangenaam verrast, dat de kelder onder de serre zo opgeknapt was. De laatste keer dat zij erin waren gaan kijken was alles nog vies en stond je in de kolen en oud hout. Nu was alles opgeruimd, schoon en geverfd. Het werk werd in tweeen gedeeld; nu een paar weken installeren, dan hadden ze een andere klus en daarna kwamen ze terug om het af te maken. Ze hoopten voor de kerst klaar te zijn. Ze zeiden alleen niet of het die van 2007 of van 2008 zou zijn. Vader en zoon van het installatie bedrijf werkten hard door. De oude leidingen verdwenen uit huis en maakten plaats voor de nieuwe. Het enige nadeel van zo'n klein familiebedrijfje was, dat ze ook de storingsdiensten moesten lopen. Toen het ook dan flink koud werd, moesten ze regelmatig weg om storingen te verhelpen. Dat was vervelend. Het liefst wil je achterelkaar doorgaan. Vooral als het s'nachts -6 is met een harde wind op je slaapkamerraam. Dan wil je gewoon een warme radiator in je kamer. Want het was echt winter, met wit bevroren weilanden en bevroren vijvers. Gelukkig kon ik met b | | | |
|
