Zomer vakantie 2002

Het makelaars echtpaar was inmiddels uit elkaar en wij waren met de Frans/ Engels sprekende collega van onze makelaar verder gegaan en met hem zijn we (Lianda en ik) bij het gemeente bestuur op visite geweest, ze wilde weten wie het huis kocht en waarom en wat voor plannen we ermee hadden. Wederzijdse voorstelling volgde. Ze zegde alle hulp toe en we hadden direct kennissen in het dorp. En dat alles onder genot van koffie met broodjes.

Toen aan de slag: eerst met ons gezin, later met de rest van de familie. Alleen maar troep, troep en nog eens troep. In de kamer van de zwam had het onderzoek team een heel stuk plafond naar beneden getrokken, waarbij pas goed te zien was hoe verrot het plafond was. Dat was wel even slikken. Gelijk hebben we alles wat rot was eruit gesloopt om de boel zoveel mogelijk te luchten. De zwam was gelukkig dood volgens de specialisten.

Toen begon de grote ruim-actie. Eerst alles op een hoop. Toen de burgemeester de volgende dag kwam en de hoop zag zei die dat dit zo niet  kon. Daarna alles gesplitst  in brandbaar, plastic en ijzer en alles wat kon branden werd zoveel mogelijk verbrand.  Met speciale vergunning van de burgemeester want in de zomer mogen eigenlijk geen grote vuren gemaakt worden  i.v.m. bosbrandgevaar. Honderden bolderkarren vonden hun weg naar de stookplaats. 

Wim en Jacqueline en de kinderen stonden met hun vouwwagen op het terrein en hadden een super privé camping. Even wat onkruid weghakken en klaar. Alleen s’nachts schenen ze van alles te horen. Ze zijn ook nog een week naar Zuid Frankrijk gegaan maar kwamen weer snel terug om te werken.

Niet zulk mooi weer deze vakantie, wel veel regen.

De rest van de familie sliep in Colonge en gelukkig deed de douche het daar goed: elke dag was je pikzwart. Uit sommige kamers kwamen er 45 vuilniszakken troep. In het begin waren we nog erg nieuwsgierig naar wat er allemaal lag, maar later ging het weggooien steeds gemakkelijker. Alleen wat leuk leek werd opzij gelegd en later uitgezocht. Antieke strips, oude kranten, correspondentie van de familie en af en toe een foto. Maar het meeste kon zo weg de brandstapel op of de vuilniszak in. Van boven uit de kamers werden glijbanen gemaakt voor de vuilniszakken en kasten en veel meer verdween door het raam naar beneden.

Om niet alleen maar in de troep te zitten deden we ook nog wat leukere dingen, verven, bronnen ontdekken, zwemmen in de meren en wandelen en af en toe in de zon liggen. De kinderen hadden de drakenfontein omgebouwd tot zwembad.

Het grote huis was het eerst leeg.  Om het huis heen werden ook veel bomen en struiken omgehakt om wat lucht te geven aan de woning.

Het koetshuis had noodreparaties nodig, door een groot lek in de goot was er veel schade in de ruimte eronder en de schouw stond op instorten en dus moest snel de kelderwin eronder. Nieuw mastiek op het dak, nieuwe goot aan het dak en het huis uit de klimop gepulkt. Dat begon ook weer ergens op te lijken

In het grote huis werd water aangesloten waardoor de w.c. het ook weer deed .

Veel lekkages in huis bij regen, de dakgoten zaten verstopt, het serredak lekte niet zo’n beetje, net zoals die van het terras.

Alles zat vast, lekte of was verstopt, om moedeloos van te worden.

De boerderij werd ook voor een groot gedeelte leeg gehaald en uit het bos bevrijd.

We waren veel vies en stoffig maar het was ook wel spannend en een enorm avontuur.

De burgemeester kwam bijna elke dag even kijken en ook in het dorp waren we snel bekend, zeker na de braderie waar we werden nagestaard, en een rondje kregen van de burgemeester.

Op het landgoed lagen er nog veel spullen opgeslagen van de gemeente en af en toe werd er wat opgehaald en leek het erop dat het langzaam een beetje opruimde.

De bosmaaier die we gekocht hebben komt goed van pas, er werden heel wat struiken en onkruiden omgemaaid.

Op ons verzoek komt een man van de waterleiding kijken en zeggen dat de meter mocht blijven zitten waar die zat (in een oude waterput) onder een halve meter modder. Dus weer een klusje erbij om dat weer uit te graven.

De man van de elektriciteit kwam kijken waar de nieuwe meter moest komen. De oude hing levensgevaarlijk te zijn in het koetshuis.

De man van het lood en asbest onderzoek kwam rapport opmaken. In een paar oude deuren zit lood in de verf maar asbest is er gelukkig niet te vinden. We kregen wel een centimeter dik rapport want elke vierkante cm. was onderzocht en opgenoteerd.

Onze oude buurtjes kwamen op visite, Mourisette Andre en Laurent en later Monique, die zuchtend en hoofdschuddend door het huis liepen.  Beaucoup de travail, ja dat wisten wij ook wel.

De eerste elektrische bedrading werd ook getrokken. Gewoon kabel over de grond heen en aansluiten de handel.

De overkapping boven de deur, oorspronkelijk van glas en nu bitumen golfplaten, (wat erg donker was) zijn vervangen door een zeil.

De hele keukenpui zag er niet uit, kapotte ramen dichtgespijkerd verveloos etc.

De hele pui aangepakt; nieuwe ramen erin verf erop, nieuwe sloten  en ’t was weer een heel ander gezicht.

September 2002

In een weekend op en neer met drie auto’s en twee aanhangers. Op zaterdag getekend bij de notaris door iedereen en het was een lange zit, eerst moesten de papieren voor het S.C.I. getekend worden (een soort vennootschap voor de Franse wetgeving) en daarna de koopacte.  Na afloop gingen we een borrel met de burgemeester drinken want in Frankrijk is pas wat afgesloten als er een glas gedronken is.

Het was dat weekend prachtig weer. We hebben dan ook heerlijk in de net meegenomen tuinstoelen gezeten. We hadden nog even troep geruimd en het gazon gemaaid met een mini maaier. Het was wel leuk om er even te zijn met alleen de volwassenen, we sliepen in Colonge. Eindelijk was het officieel van ons. We hadden nog een spookscenario: dat als we bij de notaris kwamen, ze zouden zeggen: "bedankt voor het opruimen maar de koop gaat niet door". Maar dat was niet zo........ dus we moesten door.