|
|
|
|
|
|
Februari 2005 Even was er geen nieuws van het front, de maand januari werd in Nederland doorgebracht. Deels doordat dat het in Frankrijk erg koud was en er veel sneeuw lag en ook omdat er thuis ook nog een klusje (badkamertje) te doen was. Maar uiteindelijk gingen we weer richting Frankrijk. We reden met sneeuw het land uit en afwisselend in sneeuwbuien en droog weer reisden we door Frankrijk. We reden dit keer over Parijs, omdat we de binnen-weggetjes vol sneeuw verwachtte. Maar er was eigenlijk tot aan de Morvan weinig sneeuw van betekenis. Maar wel veel files. Die herkende ik maar al te goed uit Nederland en eigenlijk wilde ik die voorlopig niet meer zien. Maar ja er wilde enkele Parijzenaren op wintersport, dus aansluiten in de rij dan maar. Gelukkig konden we bij Avallon de snelweg af en het laatste stuk binnendoor rijden. Met steeds meer sneeuw, dat leek wat te beloven. Maar daarna, hoe dichter we bij Theursot kwamen hoe minder sneeuw er lag. In huis was alles rustig, maar wel ontzettend koud. De kachels gingen direct op volle kracht. Met dikke truien en natte neuzen werd kwartier gemaakt. En 's avonds met z'n vieren voor de kachel proberen een beetje warm te worden. De eerste nacht was het koud en moesten er extra dekens bij, alleen in de kamer van Ayesha was het snel behaaglijk. De volgende dag eerst boodschappen ingeslagen en s'middags kon de gereedschapkast weer open om weer te gaan klussen. De bovenverdieping is aan het afkomen, maar de afwerking vraagt ook de nodige tijd. Randjes afwerken, haakjes erop, beetje bijverven etc. etc. Eigenlijk niks voor mij, bij mij moet het een beetje opschieten, gelukkig maar dat er procesbewakers in de buurt zijn. We hadden inmiddels een boiler gekocht om boven in onze nieuwe douche voor warm water te zorgen. Daar moet dus een heel leidingsysteem voor worden aangelegd. Dat is dus even goed nadenken en dan doen. toch? Dus de rest van de week zijn we bezig geweest met afwerken van de w.c.. De gardarobekast waar de boiler in moest werd geverfd en opgeknapt. De badkamer geverfd en betimmerd. En ondertussen was ik bezig met het koperen leidingen netwerk voor warm en koud water. Het sneeuwde bijna elke dag wel een beetje en alles was behoorlijk wit geworden. De temperatuur kwam weinig boven nul, dus het bleef hard stoken en veel bewegen. Ayesha was in haar kamer het plafond gaan witten terwijl ik haar schoorsteen repareerde, omdat daar nog een gat inzat na de brute aanval van Willem en mijn persoontje om de afvoer van de kachel te kunnen bereiken. Op woensdagavond kamen Willem en Jacqueline en de jongens aan. Wij hadden intussen de hele dag al hun kachel opgestookt om voor een warme ontvangst te zorgen. Natuurlijk zat de bus weer vol met spullen. De tijdelijke keuken van hun moest eens flink verbouwd worden en een iets professionelere uitstraling krijgen. Willem had thuis al allerlei keuken bouwsel gefabriceerd en dat werd weer ingebouwd in de netjes geschilderde keuken. De camping keuken kon weer terug naar de vouwwagen (deze staat inmiddels te koop!!!!) want nu stond er een echte vierpits kookstel. Alleen moest er nog een butagasfles gekocht worden bij een benzine station. Gelukkig had Willem goed opgelet tijdens Franse les en ging het zonder problemen (alleen dat contract, dat hij moest ondertekenen, waar was dat goed voor?). Het plan om ook nog even wat muren te stuken in de boerderij moest wegens de vorst worden uitgesteld. We hadden ook nog een experiment uitgevoerd met de bus, want we probeerden eenruiters (dekglas van tuinbouwkassen) te vervoeren. *** Deze grote ruiten zijn niet makkelijk te vervoeren want de kans op breuk is ontzettend groot. Maar het is gelukt, dank zij een houten palletbrug kregen we ze (bijna) allen heel over. Deze ruiten worden gebruikt om het kapotte glas in de serre te vervangen. Terwijl de kinderen zich met een gerestaureerde slee en een skateboard zonder wieltjes vermaakten in de sneeuw, stonden Willem en ik enkele middagen achter de boerderij bomen te rooien. Er waren er veel omgevallen of dood. We hebben voor een jaar stookhout bij elkaar verzameld. Met kettingzaag en elektrische zaag zijn we het bos ingedoken en de boel eens flink uitgedund. Dit is de eerste aanzet, er moet nog veel meer weg. Er staan te grote bomen die, als ze omvallen, de boerderij en de hangar pletten. Het was s'middags zelfs lekker in het zonnetje, maar s'avonds vonden weer veel houtblokken de weg in de bijna altijd goed functionerende kachel. Ondanks de kou en sneeuw kwamen de eerste voorjaarsbloemen voorzichtig de grond uit. Ik hoop dat het de volgende keer ook echt lente is. Op zondag begeleid door flinke sneeuwbuien en later een zonnetje reden we Frankrijk uit en Nederland weer in. *** Gesponsord door tomaten kwekerij Arkse uit Tinte |
|
|
|
|
|
|
|
April 2005 deel een Als het weer mooi weer gaat worden, dan begint het meteen te kriebelen. Dus om de jeuk te stillen heb ik de auto volgeladen met een bankstel en andere spullen en weer een weekje gaan werken op Theursot. Hoewel het er wel soms erg alleen is in dat grote huis is het toch wel weer fijn om er te zijn. Er stond wel weer wat op het lijstje deze week. De boiler moest het gaan doen boven, het terras boven moest schoon, een ingestort trappenhuis herstellen, wat kleine klusjes en op aandringen van een zeker persoon werd ook het gras voor een gedeelte gemaaid. Het was heerlijk weer toen ik aankwam en alles wat de winter overleefd had bloeide of stond in knop. De boiler moest worden afgesoldeerd en afgemonteerd en dat lukte vrij aardig geen lekjes bij het solderen en op een vergeten knelkoppelingschroef na was alles dicht en kon de boiler aan en had ik na een paar uur warm water. Volgende keer de vloer in de olie en een douchescherm ophangen en dan kunnen we douchen. Van het terras, waar we een overkapping overheen hadden liggen voor de lekkages moest de vloer schoon. Er lag hier inmiddels zoveel teerproduct op, genoeg om een half jaar van te stoken. In het verleden werd om een gat te herstellen steeds maar een partij teer er overheen gekieperd. De steentjes die daarop lagen heb ik gebruikt om een tuinpad aan te leggen. De teerlaag eronder lag gedeeltelijk los en een gedeelte moest ik echt losbikken. De volgende keer moet ik met herstel mortel en waterdichte mortel de vloer weer waterdicht maken, zodat de overkapping eraf kan. Door de lekkages van het terras was de binnentrap naar het terras toe voor een gedeelte verrot. De makelaar was er op hardhandige wijze achter gekomen toen hij er bij de bezichtiging doorheen zakte. Er moesten nieuwe treden in gemaakt worden en de leuning weer vastgezet en de leuningsteunen waren voor een groot gedeelte verrot. Na een dagje werken was de trap weer hersteld op de leuningsteunen na, die moeten we hier of daar nog op de kop tikken. Ondertussen heb ik nog wat bezoekjes afgelegd. In Colonge even gedag gezegd. Bij de burgemeester geweest om even te bedanken dat er een aansluiting op het riool gemaakt is en om te kijken of het oud ijzer een keer weggehaald kan worden. Dat gebeurd nu in mei als het goed is. Van het thuisfront hoorde ik dat de timmerman een rekening had gestuuurd voor de luiken dus die ben ik eerst maar eens op wezen halen. Binnenkort is het hele huis weer met luiken. Ook moest worden begonnen met de eerste renovatie van de renovatie. Bij ons in de slaapkamer had het met moeite opgeplakte behang op de plaats waar de schoorsteen loopt roetspikkels gekregen en het behang liet los. Dat was geen gezicht, dus het moest eraf. Ik heb er nu gipsplaten tegenaan gezet, zodat de roetvlekken nu wegblijven. We hebben ook nog steeds een moeilijk vindbaar lekje in het dak. Ik ben al een paar uur aan het zoeken geweest en mogelijke kiertjes dichtgemaakt maar het blijft een beetje lekken bij hevige regen. Na verder nog wat kleinere klusjes gedaan te hebben was de week weer om en moest ik snel terug (tijdens een heuse sneeuwstorm) naar Nederland om de Rotterdam Marathon te gaan lopen. Dat werd dus onderweg terug alleen maar eten en drinken en ontspannen rijden. In de meivakantie gaan we weer verder met klussen. Maar dan houdt het nog niet op...... want: April 2005 deel twee Hier een kort berichtje van twee kilometervreters (Jos en Marjolein) die afgelopen weekend een kleine tweeduizend kilometer hebben verzwolgen. Het begint allemaal op vrijdagavond als Jos met Shanna in Naaldwijk onze gehuurde Ford Transit op gaat halen. Direct door naar Rhoon om Ad in te laden en vervolgens richting Bergen op Zoom. Daar bij Het Oude Huis onze vers aangeschafte glazen gevel ingeladen. Deze antieke (1890) grenen pui bestaat uit vier openslaande deuren en een rij bovenglas. Met de afmeting van 3 meter breed en 3,4 meter hoog lijkt het precies gemaakt voor de opening achter de grote koetsdeuren. Vervolgens rijdt Jos weer terug naar Rhoon om Ad en Shanna daar te laten en weer verder naar Monster om de rest in te laden. Intussen zijn Romée, Lune en Ysell al her en der ondergebracht. Even na 01.00 uur zit de hele boel in 'onze' bus. En met de hele boel bedoelen we de Héééle Boel; 15 zwaluwstaartplaten, de onhandig grote betonmolen, 70 m2 vloerdelen, de koel/vriescombinatie, de badkuip, vloertegels, nachtkastjes, koffietafel, dé glazen gevel en zelfs die achterlijk zware trampoline. Vervolgens nog 10 rollen isolatiedeken, enkele zakken stucmortel en nog een hele hoop klein spul van Afwasborstels t/m Zki-latten. Na een korte nacht vertrekken we om 06.30 uur naar ons stukje Frankrijk. In Belgie al miezerregen (is het ooit wel eens droog daar?), voorts in Frankrijk heuse regen. Maar de weergoden zijn ons goed gezind; vanaf Saulieu blijft het droog. Al rond 14.30 uur aangekomen op Theursot. Vanwege het natte weer blijkt het, zelfs na herhaalde pogingen, niet mogelijk om de bus helemaal naar boven tot aan de deur te rijden. Dat wordt dus even zwoegen. Met behulp van twee bakwagens krijgen we alles de heuvel op. Wat zijn we blij zodra blijkt dat alle facet geslepen ruitjes van onze nieuwe oude gevel nog heel zijn. En wat zijn we nog meer blij als uiteindelijk alles is uitgeladen. Op naar onze slaapplaats voor de nacht; een kamer in Château de Savilly (chambres d'hôtes et table d'hôtes) op enige afstand van Theursot. Dit kasteel is van Mark en Esmeralde. Hun onthaal is gastvrij en de sfeer is warm bij knapperende haardvuren en kaarslicht. We dineren met Esmeralde en Mark en de ouders van de kasteelvrouwe. (Bieten met geitenkaas - courgettesoep met spekcroutons - Lapin à la Bourguignon - Tiramisu blanc.......wat een feest!) Het is een gezellige avond. Onze chambre blue is très grande. Heerlijk geslapen in het grote bed (Hoera! Jos heeft voor het eerst een hele nacht geslapen zonder zijn voeten door de spijlen). Dit kasteel is een aanrader voor iedereen die in de buurt wil overnachten en niet zo'n zin heeft in de camping. (Zie link hieronder) Na een uitgebreid ontbijt verlaten we het kasteel. Nog even langs onze bakker in Saulieu voor het gebruikelijke BVO-tje (Brioche Voor Onderweg). Terwijl de Morvan ontwaakt in een sluier van mist gaan we huiswaarts. Gelukkig mogen we volgende week weer......... |
|
|
|
|
|
|
|
|
April 2005 deel drie en Mei 2005 Soms blijven er speciale beelden hangen van de weken die je op Theursot hebt doorgebracht. Voor deze weken gold dat zeker voor het beeld van een vervende Marjolein. Kwam je s'ochtends uit bed stond ze al te verven en als iedereen s'avonds aan de wijn zat stond ze nog te verven. Hele bussen werden er leeg gesmeerd op de vloerdelen van het koetshuis. Ik was met Jos en Marjolein en de meiden meegereden naar Frankrijk toe, want zij gingen twee weken naar Theursot terwijl de rest van de familie een week ging. Het had de week voor onze aankomst enorm geregend en dat was te zien. De beekjes stroomden behoorlijk en alles was flink nat. De natuur was in volle ontwikkeling en zeker toen het steeds warmer werd zag je het gras groeien en de bomen groen worden. Het voordeel van dat ik niet echt alleen was, dat ik de hele week mee mocht eten met de familie in de noordvleugel en dat was ideaal. Maar ja gewerkt moest er ook worden. Jos en Marjolein hadden al het nodige voorbereid (zie april deel twee) en gingen aan de slag in het koetshuis. Jos ging in de weer met de binten (schoonmaken met sodasopje, in de"prut" zetten, in de houtrotstop, enkele binten vervangen, gaten dichten) en wat je zoal met binten kan doen. Ondertussen werden alle vloerdelen (bijna 200)geverfd voor ze op de balken zouden gaan (eerst moesten er wel -tig stickertjes worden verwijderd). Dit was een enorme klus. Verder werden er twee vaste kasten gereinigd en in de grondverf gezet. Ook een raam moest eraan geloven en werd onderhanden genomen. Het salet werd wel schoongemaakt, maar de betonnen vloer die gestort zou moeten worden zal tot de zomervakantie moeten wachten. De twee weken waren net te kort. Het is namelijk zo dat in Frankrijk de tijd harder gaat als in Nederland. Zo snel dat het middag eten wel eens om 16.30 klaar was en we s'avonds om 21.30 aan het avondeten zaten. Terwijl het voor ons gevoel uren vroeger was. We kwamen dus ook uren te kort. De kinderen vermaakten zich ondertussen best, met bossen bloemen plukken die op het terrein groeiden en met de meegebrachte trampoline. Uren werd er gesprongen (ook soms door de volwassenen). Zelf ben ik verder gegaan bij de herstelde trap (zie april deel een). De meeste spijlen van de trap waren kapot en in een antiekzaak had ik nieuwe op de kop kunnen tikken. Ik heb ze er weer tussen gepast en na een kleine constructie ingreep konden ze worden vast gelijmd en geschroefd. Ook bij die trap zat de oude uitgang naar buiten. Deze was door een aanbouw van het huis in onbruik geraakt. Ze hadden er een halve muur voor gemetseld. Het raam boven de deur, waar het glas uit was, had men dichtgespijkerd met wat platen. Ik heb eerst alles weggesloopt: deur eruit, raam eruit. Het gat wat er ontstond weer dichtgemetseld en afgesmeerd. Het raam, wat gelukkig te restaureren was, gelijmd geverfd en er nieuw glas ingezet. Toen het raam weer geplaatst en er luiken voor gemaakt. Dat was wel even een ander gezicht. Nu zijn we bezig de trap wit te verven en van een donker hol wordt het een zonovergoten ruimte. Verder heb ik in de huiskamer de betimmering om de ramen heen hersteld en de rotte bint erboven hersteld (ik vond trouwens nog een slaperige loir op de bint: die van schrik naar beneden viel, die ik gevangen heb en die ik een eind van huis weer heb losgelaten). Daarna de muur afgestuukt en ook dat zag er weer veel beter uit. Ook ben ik de tweede week begonnen met het aanleggen van een w.c. beneden. Naast de herstelde trap zit daar nog een mooie ruimte voor. Met een oude deur en een paar gipsblokken en wat tegels kan er vrij snel een w.c. ruimte worden gemaakt, zodat we we niet steeds naar boven hoeven te rennen. Ik moet nog wel een w.c.blok plaatsen de volgende keer. Ondertussen kapten we elke avond een van de taxusbomen, die in de tuin voor het koetshuis stonden. Ze waren al 50 jaar niet meer gesnoeid. Het worden dan enorme bomen die met de hand al helemaal niet en zelfs met kettingzaag niet in vijf minuten gesnoeid waren Maar toen ze weg waren, hadden we weer een prachtig uitzicht op de heuvels van de overkant. (en een berg snoeiafval, die door de kinderen voor veel geld werd versleept naar de brandstapel). Intussen was de eerste week zo goed als voorbij en kwam de delegatie uit Wateringen aan. Nee ik zal deze keer geen opmerking maken over de bus of zijn inhoud. Het plan van Willem was om in de loop van de week een van de schoorstenen van de boerderij die wel erg krom was gaan staan af te breken tot een paar rijen boven het dak en dan met cement en viagra de boel weer mooi rechtop te krijgen. Via een gat in het (oude) dak bouwde hij een platform waarop hij kom werken. Het afbreken ging simpel, geen steen lag vast op de ander. Gelukkig de laatste drie lagen boven het dak wel. Toen moest hij de stenen beneden een voor een schoonmaken en daarna kon het opmetselen weer beginnen. Via een houten mal kwamen de stenen weer op de goede plek terecht en na enkele dagen stonden er twee bijna identieke schoorstenen op de boerderij. Toen gingen de rookafvoerpijpen erin en de de boel werd afgemetseld en was klaar voor de stook (of nog niet helemaal?). Jacqueline ondertussen schilderde op advies het plafond tussen de balken mooi wit. Ook verfde ze de schroten voor het dakbeschot van het nieuwe dak voor van de zomer. Delen voor de rookafvoer waren er zat, maar hoe zat het met het hout voor het dakbeschot? Lianda en ik werkte aan onze zonnetuin. Gras werd ingezaaid en een rand aangelegd met stenen en het nodige werd weggesnoeid of nieuw gepland. Ondertussen voerden we een gevecht met het gras, dat zo hard groeide, dat we het niet aangemaaid kregen. Sommige stukken zijn nu twee keer gemaaid, andere stukken kwamen we niet door. We moeten op zoek naar zwaarder materiaal om te maaien. De moestuin werd ook ontdaan van onkruid, zodat we weer aardbeien zagen en andere struiken. De boomgaard werd uitgebreid met enkele fruitbomen en de meeste bomen werden voorzien van een houten paal tegen het omwaaien. Dan nog de oudijzerhoop. Ik had geregeld dat ie weggehaald zou worden. Maar de vrachtauto kon niet door de poort. Dus moesten we de hoop versjouwen buiten de poort, zodat ze er wel bij kunnen. Vele handen maken licht werk, dus alle mannen, jongens en dappere meisjes (zelfs Lune liep met ijzer te sjouwen) hebben een paar middagen al het ijzerwerk wat er lag overgebracht naar buiten het hek. Het is een hele camion vol geworden denk ik. Als het goed is dan is het de volgende keer weg. We hadden ook nog een paar dagen een huisdier, een jonge eekhoorn was waarschijnlijk uit een taxusboom gevallen en was door de klap zo versuft, dat hij dacht dat wij zijn ouders waren. De hele dag liep hij achter ons aan te piepen. Hij klom zelf tegen Jos zijn broekspijp op. Na een paar dagen kwam het volle verstand weer terug en zagen we hem niet meer. Verder hebben we allerlei kleine klusjes gedaan, van vloeren in de olie tot snoeien, terwijl het mooie zomerweer veranderde in koud herfstweer. Koninginnedag hebben we dan wel niet gevierd, maar op zaterdag hebben we wel de verjaardag van Jacqueline gevierd met taart, slingers en cadeaus. Ten werd het weer zondag en onder een stralend blauwe lucht sloten we de boel weer af en reisden we weer af naar Nederland. (In Belgie regende het weer). |
|
|
|
|
|
|
|
Juni 2005 Als deze week een voorproefje moet worden van de toekomst, dan mag voor mij de toekomst morgen beginnen. Het was heerlijk weer en we konden vaak buiten eten en zelfs ontbijten in de langzaam vorm krijgende "tuinkamer". Ik was alleen met Lianda deze week. Zonder kinderen of verdere familie. Het was een hele tijd geleden dat we samen een week weg geweest waren, ook op Theursot waren we nog niet alleen geweest. We hebben een heerlijke week gehad. Bij aankomst was het zo warm, dat we meteen naar het riviertje gewandeld zijn om te gaan pootje baden. s'Ochtends werkten we meestal binnen, om te proberen de bovenverdieping af te krijgen. Dat is op een paar dingetjes na gelukt. Aan het eind van de middag gingen we vaak naar buiten en zijn we de rest van de week bezig geweest de vracht planten die we hadden meegenomen te planten. We hebben een begin gemaakt met de buxus/rozen/lavendel haag die om het huis moet gaan groeien en we hebben de tuinkamer opgefleurd met nieuw plant matriaal. Lianda is weer behoorlijk aan het snoeien geweest in het struikgewas, om er weer wat meer structuur en model in te krijgen. Zelfs een klein watertje dat naast onze muur stroomt moest eraan geloven en werd ontdaan kreupelhout en bramenstruiken. Bijna elke dag ben ik enige tijd aan het maaien geweest, maar het valt niet mee dit jaar. In mei liepen we al "maaiachterstand" op en die is bijna niet in te halen. Het wachten is tot onze balkenmaaier in actie kan komen. Maar deze staat nog in Naaldwijk en zal pas in de zomervakantie de gelederen komen versterken. Tot dan staan de fruitboompjes tot hun strot in het hoge gras wachtend op bevrijding. Ook liggen er alweer drie grote houthopen te wachten tot de fik erin kan. De oudijzer hoop echter is gelukkig verdwenen, dat scheelt weer een hoop rommel. Ik weet niet hoeveel afval we langzamerhand hebben verwerkt via de vuurhoop, de oudijzerboer en de vuilnisman, maar het is volgens mij een aanzienlijke berg. De oudbuurtjes uit Colonge zijn ook nog een avondje op visite geweest en hebben natuurlijk nieuwsgierig rondgekeken naar wat er allemaal is gebeurd de laatste tijd. Toen we met Theursot begonnen verklaarden ze ons voor gek, maar nu beginnen ze langzaam bij te draaien. Van een mannetje uit het dorp, met wie ik een praatje maakte toen ik buiten het hek aan het werk was, kreeg ik zelfs een groot compliment. Je kon je geld beter beleggen in zo'n huis, dan het op de bank zetten zei hij. Hij vertelde dat hij geboren en getogen was in het dorp en het verval van Theursot vanaf de zijlijn had aanschouwd. Het schijnt dat, sinds de Duitsers in de 2e wereldoorlog hadden huisgehouden in het huis en de parketvloer hadden opgestookt in de kachel, het nooit meer goed is gekomen. Hij was wel blij dat het manoir weer werd opgeknapt. Verder vond deze man het knap dat Nederland- Frankrijk had verslagen in het nee zeggen tegen de europese grondwet. Met de overbuurvrouw hebben we een afspraak gemaakt om deze zomer nader kennis te maken onder het genot van een aperitief. Zo leren we steeds meer mensen kennen in het dorp. Nu valt het gesprek nog stil als ik de dorpskroeg binnenkom om brood te halen. Er wordt nieuwgierig gefluisterd: "wie is dat" aan de paar bekenden die ik een handje schud (of ik geen frans versta). Beneden in het huis zijn we verder gegaan met opknappen. We hebben de entree, die donkerbruin was, geverfd met lichte verf en het is nu een stuk lichter geworden in de hal. Natuurlijk ben ik ook verder gegaan met de beneden w.c.. We hebben een pot gekocht en ik heb een gipsblokken muurtje opgetrokken. Nu nog aansluiten en tegelen en we hebben er weer een w.c. bij. Na het zondagochtend ontbijt met heerlijke verse croissants in de warme opkomende zon, vertrokken we weer naar Nederland, waar we onthaald werden met een paar flinke buien (die al in Belgie begonnen). We moeten de toekomst nog even uitstellen. |
|
|
|
|
|
|
|
Juli 2005 Daar sta je dan, s'ochtends om 5 uur voor Tropicana in Rotterdam, omdat je naar Frankrijk wil en eerst nog je "hulpje" moet gaan ophalen van een "hardcore for life" feest. Aydan wilde deze week wel meegaan om te helpen, maar deze party kon ie niet missen. Dus ik kreeg een bezweet en doodmoeie knul in de auto die wel even mee ging helpen. Na een voorspoedige reis voor mij en minder voor Aydan (hij kon de slaap maar niet vatten in de auto) kwamen we aan in een kurkdroog en bloedhete Morvan. Ik had me afgevraagd of de plantjes die we de afgelopen keer gepoot hadden het overleefd zouden hebben. Het was maar net aan. Ik heb snel de waterslang erop gezet. En, ondanks dat er zuinig met water moest worden gedaan, de tuin flink besproeid. Gelukkig viel er de rest van de week af en toe een flinke bui, zodat toen we naar huis toe reden alles er weer een beetje groen uitzag. We hadden drie dakramen bij ons want de werkzolder moest aangepakt worden. Er zaten twee oude kleine dakraampjes in en er moesten drie wat grotere inkomen. Deze werden er in een voorspoedig en vlot tempo ingezet, we hebben tenslotte inmiddels behoorlijk wat ervaring met dakramen. Ook een oud luchtgat in de muur werd omgetoverd tot raam. Dat gaf een heleboel licht. Normaal moest meteen het licht aan op de zolder, als je er wat wilde doen, nu hoeft het overdag niet echt meer. De kelder was een van de weinige plekken in het huis waar nog niet was opgeruimd. Het moest er maar een keer van komen. Buiten de ongeveer 500 meest lege wijnflessen lag er nog allerlei troep, van oud ijzer tot bloembollen en verf. Een gedeelte van de flessen kon meteen de glasbak in, de rest van de troep of naar de vuilnisman of de brandstapel op. Na een dagje ruimen ziet het er toch een stuk ruimer en beter uit in de wijnkelder. Het wachten is op een ruime voorraad goede drinkbare wijn. Een bezoek aan de wijnboer is dan ook weer meer dan gewenst. De waterput meter wordt ook steeds mooier. Na eerst de meter te hebben uitgegraven en een deksel te hebben gemaakt is nu de beurt aan de "ommuring' van de put. Om hem toch een beetje waterput uitstraling te geven wil ik het muurtje wat verhogen en heb ik wat stenen gezocht om zoiets te kunnen doen. De volgende keer moet er wat cement tussen en dan is ie klaar. Gemaaid werd er ook bijna elke dag, hoewel het gras niet hard was gegroeid. De bosmaaier werd ingezet om o.a. de oranjerie te ontdoen van opkomend groen. We zouden op zaterdagochtend gaan mountainbiken. Maar omdat het hard regende zijn we alvast begonnen met het isoleren van de werkzolder, zodat hij in de winter niet te koud en in de zomer niet te heet is om op te werken. De nieuwe luiken kregen alvast een grondverf laagje om over een paar weken voor de ramen geplaatst te worden en te worden voorzien van de huiskleuren. In de entreehal had vroeger een wasbakje van porselein gezeten, maar zoals meer in het huis was dat verdwenen. Nu kwamen we een paar weken geleden ongeveer zo'n wasbakje tegen en deze hebben we meteen aangeschaft om weer te herplaatsen op de plek waar die in de hal had gezeten. Dat heb ik ook deze week gedaan en ik moet zeggen het ziet er weer af uit. Wat er ook weer goed uitziet is de drakenfontein, die na een "karcherbeurt" onherkenbaar schoon is. Weg met alle algen en vuil. Daarna was de auto aan de beurt, want door het vele vliegend spul wat zich te pletter had gevlogen op onze voorruit zagen we weinig meer. Toen deze schoon was zijn we weer op Nederland aangereden wat een soort omgekeerd effect gaf. Normaal is het in Nederland kouder als in Frankrijk, maar nu begonnen we koud en met mist en werd het in Belgie helder en warm en was het in Nederland heet. Die klimaats-veranderingen zorgen voor de vreemdste dingen. Het was weer een enerverend weekje en ook s'nachts was het weer feest want ondanks dat ik telkens zevenslapers vang blijven ze de gemoederen bezighouden. Tijd voor een ultrasone aanpak? |
|
|
|
|
|
|
|
Zomervakantie 2005 Iedereen was aan het werk, de kinderen aan het spelen en we hoorden een helikopter die rondjes vloog over de Morvan. De cirkels die hij maakte werden steeds kleiner en op een gegeven moment betrof het alleen nog het dorp. Hij vloog zo laag, dat we zagen dat het een gendarmerie (politie) helikopter was. Tegen de tijd dat de rondjes zo klein werden dat hij alleen nog boven ons terrein heen en weer bulderde, stonden we allemaal verbaasd naar boven te staren. Was het vuurtje dat Niels en Aydan hadden gemaakt in een ijzeren ton, om marshmellows te maken van zover te zien of was er wat anders aan de hand? Toen de helikopter even was blijven hangen en weer vertrok reed er een politieauto vol met agenten het terrein bij ons op en buiten het hek arriveerde nog meer politie. Je verwachtte elk moment Louis de Funes tevoorschijn te zien komen. Het halve dorp was inmiddels uitgelopen om de "politieinval" bij de Nederlandse familie live te volgen. Uit de auto kwamen vijf agenten. De hoofdagent vroeg wie hem te woord kon staan. Hij vroeg vervolgens of er bij ons iemand in het bezit was van een "balise". Wij stonden ons een ongeluk te verzinnen wat een balise toch was en hij legde uit, dat het een apparaat is dat via GPS een SOS signaal uitzendt. Dit signaal was door de politie opgepikt en door de helikopter bij ons rond het terrein uitgepeild. Vandaar. Of ze mochten zoeken op ons terrein, het zou een wandelaar of fietser in nood kunnen betreffen. We moesten hem wel eerst verzekeren dat wij zo'n balise niet in bezit hadden. Dat konden wij en even later zwierven zo'n 30 agenten en brandweerlui, mensen op motoren en mountainbikes over ons terrein heen. Door de snelinvallende duisternis zag je zaklampen en schijnwerpers heen en weer zwaaien. Gelukkig begon de politie ook een buurtonderzoek, zodat wij niet de enige "verdachten" meer waren. Ze konden niets vinden en bliezen de aftocht. Dezelfde nacht echter om een uurtje of drie, slaagden twee radioamateurs!!!! uit de buurt van Chalon erin om de precieze lokatie van de balise te vinden. Het bleek in een schuur in het dorp te zijn. De eigenaar ervan had in 1991 als fotograaf met de Parijs- Dakar rally meegedaan en had toen de balise bij zich voor het geval hij in de woestijn zou verdwalen. Nadien is de balise in de schuur bewaard in de veronderstelling dat hij niet meer functioneerde. Waarschijnlijk is de balise omgevallen en aangeschoten, met alle gevolgen van dien. Maar we waren blij dat het opgelost was. Over sensatie gesproken! Er verscheen zelfs een heel artikel over dit gebeuren in "le journal de Saone et Loire". De politie was de hele middag en nacht aan het zoeken geweest en de helikopter moest uit Dijon ingevlogen worden. Het zal dus een kostbare operatie geweest zijn. Ook stond in het stuk, dat de justitie uit moest gaan zoeken wie voor de kosten zou moeten opdraaien. Gelukkig ging het er de rest van de vakantie wat rustiger aan toe. Het was weer een goed besteed verblijf op Theursot. We hebben goed weer gehad, om te kunnen werken, zwemmen en buitenleven. Als ik in vogelvlucht de werkzaamheden langs ga, dan is op de boerderij de rest van het hele dak vernieuwd en ook al omdat we verleden jaar veel geleerd hadden over het leggen van dakplaten ging het dit jaar een stuk gemakkelijker. Als het verzoek om een dak-overstek te maken niet was ingewilligd, dan had het zelfs een snelle klus geworden. De boerderij moet nu als het goed is droog blijven van binnen en... alle zolders zijn inmiddels bewandeld. Ook de "enge". Verder werd het nodige geverfd en de oprit ontdaan van struiken en andere begroeiing. Het koetshuis kreeg zijn plafond/vloer terug. Na zorgvuldige voorbereidingen (zie de vorige verslagen) konden de vloerdelen vastgetimmerd worden en werd de eerste etage weer beloopbaar. In het salet werd een betonvloertje gestort en dat betekende dat ook de betonmolen voor het eerst werd gebruikt. Hij werkte goed. Na eerst de goede cementverhouding te hebben gezocht, werd de vloer gelegd. Het hout van de ramen en deuren werd geverfd en ook de rand van een raampje werd voorzien van echte orginele met de handgemaakte nepstenen. Aydan heeft in de tuin van het koetshuis het verleden jaar ontdekte bassin verder uitgegraven en deed af en toe archeologische ontdekkingen waar een luchtje aan zat. Aan de zijkant van het koetshuis zit het electriciteitshok met de meter. Het dak ervan was in slechte staat, de leien schoven langzaam naar beneden. We hebben het hele dakje afgeraapt de binten ingekort, nieuwe panlatten erop en de leien weer teruggelegd, zodat dat weer jaren meekan. Het grote huis heeft een weer herstelde overkapping boven de entree. Het verroeste ijzer is eraf geslepen, een nieuwe goot geplaatst, de boel geverfd en tot slot nieuw glas erin gesneden. En dat ging bijna helemaal goed. Tot slot hebben we nog twee buitenlampen opgehangen, zodat we s'avonds niet meer in het aardesteendonker naar buiten hoeven. Ook hebben we zoveel luiken geverfd, dat de verf in de Bricolage op was en we noodgedwongen moesten stoppen met verven. In de toekomstige salon hebben we een beginnetje gemaakt met de renovatie die dit jaar moet gaan plaatsvinden. Het was zo droog in de Morvan dat het water bijna op de bon ging. Je mocht geen auto's wassen, zwembaden bijvullen, planten watergeven etc. Niet goed voor onze moestuin en boomgaard. Maar onze roosjes kregen in de avonduren toch elke keer weer een mysterieus buitje over zich heen. Ondanks dat het kurkdroog was hebben toch een paar buitjes gehad: één met hagelstenen zo groot als knikkers en één met een zondvloed aan water. Overal onstonden spontane riviertjes. De koetsruimte kreeg water binnen en onder deuren van het grote huis liep water naar binnen. De halve boerderij, waar we met het dak bezig waren, kwam blank te staan. Gelukkig hadden we het onderfolie nog niet vast geniet, anders hadden we weer opnieuw kunnen beginnen. De bui ging gepaard met een windhoosje die de partytent die een paar dagen ervoor was opgezet optilde en tegen het huis kapot sloeg. Zelfs de drakenfontein, die ik nog nooit vol had zien staan stond vol, tot groot vermaak van Niels en Aydan. Voor de boerderij was al het water eigenlijk niet eens verkeerd. Zo werd alle stof en troep weggespoeld en na afloop rook het weer lekker fris. En de benedenvloer, met behulp van de hogedrukspuit, was nog nooit zo schoon geweest. Er werd regelmatig gezwommen in het hoge meertje en in de rivier, waar de kinderen zelf heen konden lopen. Ze hebben ook nog wat nachten gekampeerd onder de grote eikenboom, dat was erg leuk en spannend, vooral toen het ging onweren. De trampoline was weer vaak bezet en soms was het ruzien om te kunnen springen. Verder ontwikkelde de kinderen allerlei bezigheden, van het zelf meubels timmeren met Willems dure hout, tot het oprichten van een markt waar zelf gemaakte kleibeeldjes en sierraden en mooie stenen voor onderhandelbare prijzen werden verkocht. Met heuse opening en sluitingstijden. Ook zijn ze nog een middag op excursie geweest naar Mont Beuvray. We hebben behoorlijk wat aanloop gehad van vrienden en bekenden, die of de vorderingen wilden bekijken, of die ons alleen nog via de site volgden en het nu wel eens in het echt wilde zien. Dus ook de nodige rondleidingen vonden plaats. Met de buren hebben we uitgebreid "geaperitiefd" en verder kennis gemaakt. We zijn voor de herfstvakantie bij hen uitgenodigd. Lianda en ik hebben nog een korte vakantie langs de Loire gehouden om even uit te rusten (en de rest van de familie ook wat rust te gunnen). Ook om wat bedrijfsspionage te plegen bij een vergelijkbaar huis. Op de weg ernaar toe hebben we Ayesha op de TGV gezet, want zij ging na twee weken weer terug naar Nederland. Na drie weken ging het grootste gedeelte van de familie weer terug naar Nederland omdat de scholen weer zouden beginnen. Lianda, Aydan en ik bleven nog een weekje werken en een beetje bergbeklimmen. We hebben de balkenmaaier losgelaten op de bramenzee op het weiland en weer een heel stuk land teruggewonnen. De bramen werden nog wel even geplukt voor de vernietiging om er jam van te maken. Ook zijn we jacht gaan maken op de loirs (relmuizen). Ondanks de mooie belofte van het ultrasone apparaat bleven ze komen en doordat de buurkat dood was gereden hadden we ook ineens gewone muizen. Via vallen vingen we de loirs die we op ruime afstand weer loslieten, hopende dat ze de weg niet terug vinden zoals postduiven dat wel kunnen. We hopen er toch een keer vanaf te komen, het zijn leuke beestjes om te zien, maar dan in het bos. En toen moesten we ook naar huis want Aydan miste na vier weken zijn vrienden in de kroeg. En vanuit een droge Morvan reden we terug naar een kletsnat Nederland. |
|
|
|
|
|
|
|
September 2005 Deze keer zijn er minder spannende dingen gebeurd dan tijdens het vorige verblijf op Theursot. Wel speelde de gendarmerie weer een rolletje, maar dit keer was het meer amusant dan spannend. Op de terugweg werd ik bij de "peage" aangehouden door een lieftallige jonge agente. Haar werd op aanwijzing van haar nors uitziende "mentor" geleerd hoe je auto's aanhield, hoe je de automobilist moest ondervragen en hoe je een auto doorzocht. Ze begon met een vriendelijke glimlach, in het Engels te vragen of ik liever in het Engels of in het Frans converseerde. Ze vroeg waar ik vandaan kwam waar ik naar toe ging, wat mijn reden van bezoek aan Frankrijk was en of ze in de kofferbak mocht kijken. Dit alles met een opdrachten brommende mentor op de achtergrond. Gelukkig had ik dit keer niets bijzonders bij me alleen een boormachine en wat kleren, dus na een vriendelijke groet mocht ik doorrijden. Zo eindigde deze klusweek, die ik was begonnen met een auto vol houten binten, om een werkvloer te kunnen maken in de salon waar de vloer uit verdwenen was. (In de kachel, volgens de "oorlogsverhalen" of verkocht aan een antiek handelaar volgens "roddels over de familie") . Welk verhaal er ook klopt, de vloer was weg en moest weer worden gemaakt. Eerst met dik folie een dampdichte laag op de grond gelegd, toen met binten een profiel gemaakt, glaswol ertussen en spaanplaten erop. Dit moet als voorlopige werkvloer dienen, tot de ruimte zover af is dat de houten plankenvloer erop kan. Maar dat zal nog wel even duren. Verder heb ik op de bovenverdieping een heel lijstje klusjes afgelopen, die nog moesten worden gedaan. Van plintjes verven tot sierlijstjes timmeren. En een lampje ophangen, wat ik weer veel te ingewikkeld deed. Terwijl Willem het voorwerk zo goed verricht had, maar ja ik ben ook maar een amateur. Het was nog steeds ontzettend droog in de Morvan en de plantjes hadden het zwaar. De bomen lieten ruim de blaadjes vallen en de koeien waren reeds aan hun wintervoorraad hooi bezig. Aan het eind van de week werd het zomerweer ruw afgebroken door kou en regen. De ene dag 27 graden de andere 7. Dat was even omschakelen van zomer naar wintertenue. Buiten heb ik nog wat bramen weggehakt zodat we een wandelpad krijgen tussen twee bronnen en een binnendoor paadje naar het weiland. De balken maaier stond ondertussen met twee lekke banden door de dorens van de meidoorn . Het plakken van de banden heb ik inmiddels onder de knie en het uitpulken van al die scherpe dorens was ook een apart klusje. De buurman, die ook aan het klussen is liet zien hoe je op de Franse manier een eterniet dak verwijderde. En dat ging heel anders dan in Nederland. Zonder maanpakken en isoleerzakken, maar met een grote hamer en een bestelbusje was de boel zo verdwenen. De deur naar de werkzolder was door de laatste bewoners vertimmerd van een mooie paneel deur met ruitjes tot een soort kluis deur met houten planken. Om de deur weer een beetje in oude luister te herstellen heb ik eerst alle planken er maar afgesloopt en toen de boel geschuurd en geverfd. Nog een ruitje vervangen door helder glas en dan is ook dit weer een stuk beter gezicht. Zo verliep de week eigenlijk heel rustig. Het meest sensationele bericht was geloof ik dat de burgemeester z'n arm had gebroken door toedoen van een koe. Dat kan gebeuren als je naast burgemeester ook nog boer bent. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| De schouw in de salon opknappen
|
| | | |
|
